روميان 1:6-16
پس چه گوييم؟ آيا در گناه بمانيم تا فيض افزون گردد؟ حاشا! ماياني كه از گناه مرديم, چگونه ديگر در آن زيست كنيم؟ يا نمي‌دانيد كه جميع ما كه در مسيح عيسي تعميد يافتيم, در موت او تعميد يافتيم؟ پس چونكه در موت او تعميد يافتيم, با او دفن شديم تا آنكه به همين قسمي كه مسيح به جلال پدر از مردگان برخاست, ما نيز در تازگي حيات رفتار نماييم. زيرا اگر بر مثال موت او متحد گشتيم, هر آينه در قيامت وي نيز چنين خواهيم شد. زيرا اين را مي‌دانيم كه انسانيت كهنه ما با او مصلوب شد تا جسد گناه معدوم گشته , ديگر گناه را بندگي نكنيم. زيرا هر كه مرد, از گناه مبرا شده است. پس هرگاه با مسيح مرديم, يقين مي‌دانيم كه با او زيست هم خواهيم كرد. زيرا مي‌دانيم كه چون مسيح از مردگان برخاست, ديگر نمي‌ميرد و بعد از اين موت بر او تسلطي ندارد. زيرا به آنچه مرد يك مرتبه براي گناه مرد و به آنچه زندگي مي‌كند, براي خدا زيست مي‌كند. همچنين شما نيز خود را براي گناه مرده انگاريد, اما براي خدا در مسيح عيسي زنده. پس گناه در جسم فاني شما حكمراني نكند تا هوسهاي آن را اطاعت نماييد, و اعضاي خود را به گناه مسپاريد تا آلات ناراستي شوند, بلكه خود را از مردگان زنده شده به خدا تسليم كنيد و اعضاي خود را تا آلات عدالت براي خدا باشند. زيرا گناه بر شما سلطنت نخواهد كرد, چون كه زير شريعت نيستيد بلكه زير فيض. پس چه گوييم؟ آيا گناه بكنيم از آنرو كه زير شريعت نيستيم بلكه زير فيض؟ حاشا! آيا نمي‌دانيد كه اگر خويشتن را به بندگي كسي تسليم كرده, او را اطاعت نماييد, شما آن كس را كه او را اطاعت مي‌كنيد بنده هستيد, خواه گناه را براي مرگ, خواه اطاعت را براي عدالت.