زيرا كه چون شريعت را سايه نعمتهاي آينده است, نه نفس صورت آن چيزها, آن هرگز نميتواند هر سال به همان قربانيهايي كه پيوسته ميگذرانند, تقرّب جويندگان را كامل گرداند. والاّ آيا گذرانيدن آنها موقوف نميشد چون كه عبادتكنندگان, بعد از آنكه يك بار پاك شدند, ديگر حسّ گناهان را در ضمير نميداشتند؟ بلكه در اينها هر سال يادگاري گناهان ميشود. زيرا محال است كه خون گاوها و بزها رفع گناهان را بكند.
لهذا هنگامي كه داخل جهان ميشود, ميگويد: <قرباني و هديه را نخواستي, لكن جسدي براي من مهيا ساختي. به قربانيهاي سوختني و قربانيهاي گناه رغبت نداشتي. آنگاه گفتم, اينك ميآيم (در طومار كتاب در حقّ من مكتوب است) تا اراده تو را اي خدا بجا آورم.> چون پيش ميگويد: <هدايا و قربانيها و قربانيهاي سوختني و قربانيهاي گناه را نخواستي و به آنها رغبت نداشتي,> كه آنها را بحسب شريعت ميگذرانند, بعد گفت كه <اينك ميآيم تا اراده تو را اي خدا بجا آورم.> پس اول را برميدارد, تا دوّم را استوار سازد.
و به اين اراده مقدّس شدهايم, به قرباني جسد عيسي مسيح, يك مرتبه فقط. و هر كاهن هر روزه به خدمت مشغول بوده, ميايستد و همان قربانيها را مكرّراً ميگذراند كه هرگز رفع گناهان را نميتواند كرد. لكن او چون يك قرباني براي گناهان گذرانيد, به دست راست خدا بنشست تا ابدالآباد. و بعد از آن منتظر است تا دشمنانش پايانداز او شوند.
از آنرو كه به يك قرباني مقدّسان را كامل گردانيده است تا ابدالآباد. و روحالقدس نيز براي ما شهادت ميدهد, زيرا بعد از آن كه گفته بود: <اين است آن عهدي كه بعد از آن ايّام با ايشان خواهم بست, خداوند ميگويد احكام خود را در دلهاي ايشان خواهم نهاد و بر ذهن ايشان مرقوم خواهم داشت, (باز ميگويد) و گناهان و خطاياي ايشان را ديگر به ياد نخواهم آورد.> اما جايي كه آمرزش اينها هست, ديگر قرباني گناهان نيست.
پس اي برادران, چون كه به خون عيسي دليري داريم تا به مكان اقدس داخل شويم از طريق تازه و زنده كه آن را بجهت ما از ميان پرده يعني جسم خود مهيّا نموده است, و كاهني بزرگ را بر خانه خدا داريم, پس به دل راست, در يقين ايمان, دلهاي خود را از ضمير بد پاشيده و بدنهاي خود را به آب پاك غسل داده, نزديك بياييم؛ و اعتراف اميد را محكم نگاه داريم زيرا كه وعده دهنده امين است و ملاحظه يكديگر را بنماييم تا به محبت و اعمال نيكو ترغيب نماييم. و از با هم آمدن در جماعت غافل نشويم چنانكه بعضي را عادت است, بلكه يكديگر را نصيحت كنيم و زيادتر به اندازهاي كه ميبينيد كه آن روز نزديك ميشود.
عبرانيان 1:10-25