عبرانيان 1:10- 17 
زيرا كه چون شريعت را سايه نعمتهاي آينده است, نه نفس صورت آن چيزها, آن هرگز نمي‌تواند هر سال به همان قرباني‌هايي كه پيوسته مي‌گذرانند, تقرب‌جويندگان را كامل گرداند. والا آيا گذرانيدن آنها موقوف نمي‌شد چون كه عبادت‌كنندگان, بعد از آن كه يك بار پاك شدند, ديگر حس گناهان را در ضمير نمي‌داشتند؟ بلكه در اينها هر سال يادگاري گناهان مي‌شود. زيرا محال است كه خون گاوها و بزها رفع گناهان را بكند. لهذا هنگامي كه داخل جهان مي‌شود, مي‌گويد: <قرباني و هديه را نخواستي, لكن جسدي براي من مهيا ساختي. به قرباني‌هاي سوختني و قرباني‌هاي گناه رغبت نداشتي. آنگاه گفتم, اينك مي‌آيم (در طومار كتاب در حق من مكتوب است) تا اراده تو را اي خدا بجا آورم.> چون پيش مي‌گويد: <هدايا و قرباني‌هاي و قرباني‌هاي سوختني و قرباني‌هاي گناه را نخواستي و به آنها رغبت نداشتي.> كه آنها را بحسب شريعت مي‌گذرانند, بعد گفت كه <اينك مي‌آيم تا اراده تو را اي خدا بجا آورم.> پس اول را برمي‌دارد, تا دوم را استوار سازد. و به اين اراده مقدس شده‌ايم, به قرباني جسد عيسي مسيح, يك مرتبه فقط. و هر كاهن هر روزه به خدمت مشغول بوده, مي‌ايستد و همان قرباني‌ها را مكرراً مي‌گذراند كه هرگز رفع گناهان را نمي‌تواند كرد. لكن او چون يك قرباني براي گناهان گذرانيد, به دست راست خدا بنشت تا ابدالآباد. و بعد از آن منتظر است تا دشمنانش پاي انداز او شوند. زآنرو كه به يك قرباني مقدسان را كامل گردانيده است تا ابدالآباد. و بعد از آن منتظر است تا دشمنانش پاي انداز او شوند. زآنرو كه به يك قرباني مقدسان را كامل گردانيده است تا ابدالآباد. و روح‌القدس نيز براي ما شهادت مي‌دهد, زيرا بعد از آنكه گفته بود: <اين است آن عهدي كه بعد از آن ايام با ايشان خواهم بست, خداوند مي‌گويد احكام خود را در دلهاي ايشان خواهم نهاد و بر ذهن ايشان مرقوم خواهم داشت, (باز مي‌گويد) و گناهان و خطاياي ايشان را ديگر به ياد نخواهم آورد.>